Gepubliceerd 11-11-2017 19:17 Ze docht wir aon vruuger

 

Ze docht wir aon vruuger

«Kèk, dèr is gin negoosie mir.

Et gong me tòch al slèècht

Mar naa wier 'k dur de raadioo

omt uur op zij gevèègd».

Zeej de gruuntenboer — wit van gif —

«Ik hèb in mènne tèùn, (

Gin blomkôltje mar half zo grôot

As de Rooie van Duijn».

Mar is oopoe die lèèft volop mee

Vèèn et vort niks èn tis schaand:

«Zaagde vruuger ene sjarretèl

dan wast al ambetaant».

Mar wè die dikke Rita zingt

lust ze as peeperkoek

Ze zeej: «Ik ha al meej men zistien jaar

ok kèntjes aan men broek».

Lechim

Zij dacht weer aan vroeger.

Kijk er is geen negotie meer

en ’t ging me toch al slecht

maar nu word ik door de radio

gewoon op zij geveegd.

zei de groetenboer.

Ik heb in mijne groetentuin

geen bloemkooltje zo groot

als die rooie Andre van Duin.

Maar ons opoe leeft volop mee

en vind het niets dan schande.

Zag je vroeger een sjarretel

dan was dat al ambulant.

Maar wat die dikke Rika zegt

lust ze als peperkoek.

Ze zei: Ik had met mijn veertien jaar

al kantjes aan mijn broek.

==============

e

  •   Piet van Beers
  •   0    0    0 

Reacties

(nog geen reacties)


Reageer

U moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen toevoegen.